7 rare kerkhofuitvindingen

Als noodzaak de moeder van uitvinding is, is de dood zijn excentrieke tante. Eeuwenlang is de mensheid bezig geweest met wat er met ons lichaam gebeurt nadat we zijn gestorven. Het resultaat is een grimmige stoet van uitvindingen die bedoeld zijn om onze graven veiliger, steviger en in sommige gevallen gemakkelijker te ontvluchten te maken. Sommige van deze ernstige innovaties zijn praktisch, maar andere grenzen aan het bizarre en ronduit griezelig. Hier zijn zeven van de vreemdste.

1. DE VEILIGHEIDSKIST

Laat het aan de Victorianen over om meer bang te zijn om levend begraven te worden dan de dood zelf. Aan het einde van de 19e eeuw stonden boeken en kranten vol met verhalen over angstaanjagende voortijdige interneringen, hoewel het niet duidelijk is hoeveel er daadwerkelijk hebben plaatsgevonden. De oplossing voor het mogelijk verzonnen probleem was de veiligheidskist of doodskistalarm. Deze apparaten - waarvan er meerdere waren - maakten meestal gebruik van een bel of ander geluid makend apparaat dat kon worden gemanipuleerd door een persoon die vastzat in een begraven kist om degenen bovengronds te waarschuwen. Velen hadden ook een luik dat frisse lucht in de kist zou laten, waardoor het voortijdig begraven slachtoffer kon ademen totdat de redding kwam. Een van de bekendere van deze apparaten is gemaakt door de Russische graaf Michel de Karnice-Karnicki, en omvatte een veerbelast compartiment bovenop het graf dat als een krik in de doos zou openspringen als er enige lichamelijke beweging beneden was.

2. DE ONTSNAPPINGSDOOS

Een meer uitgebreide neef van de veiligheidskist, ontsnappingskisten werden gebouwd voor degenen die voortijdig dood werden verklaard en niet het geduld hadden om te wachten tot iemand anders te hulp kwam. Een van die kisten, gepatenteerd in 1843 en bedoeld voor gebruik in gewelven, had een veerbelast deksel dat met de minste beweging van een hoofd of hand kon worden geopend. Een ander, extremer voorbeeld was de grafkelder die gepensioneerd brandweerman Thomas Pursell ontwierp voor zichzelf en zijn gezin op een begraafplaats in Westport, Pennsylvania. De geventileerde kluis kon van binnenuit worden geopend door middel van een gepatenteerd wielslot. Pursell werd daar in 1937 inderdaad begraven, maar is tot nu toe niet opgedoken.

3. HET WACHTENDE MORTUARIUM

Het wachtende mortuarium, een iets meer praktische benadering om vroegtijdige begrafenis te voorkomen, was in de 19e eeuw het populairst in Duitsland. Lijken werden in deze statige zalen neergelegd en dag en nacht gecontroleerd op tekenen van opwekking of, vaker wel dan niet, ontbinding. Soms werden touwtjes aan bellen om vingers en tenen gebonden - een voorloper van het doodskistalarm. Toen Mark Twain er in 1880 een in München bezocht, schreef hij:

'Er waren 36 lijken van volwassenen in zicht, langgerekt op hun rug op licht hellende planken, in drie lange rijen - allemaal met waswitte, stijve gezichten, en allemaal gewikkeld in witte lijkwaden. Langs de zijkanten van de kamer waren diepe nissen, als erkers, en in elk van deze lagen verschillende baby's met marmeren gezichten, volkomen verborgen en begraven onder banken met verse bloemen ... Rond een vinger van elk van deze vijftig stille vormen, beide groot en klein, was een ring, en van de ring leidde een draad naar het plafond, en vandaar naar een bel in een wachtkamer ginds, waar dag en nacht een wachter altijd alert zit en klaar staat om te hulp te schieten ieder van dat bleke gezelschap dat, uit de dood ontwaakt, een beweging zal maken.'

oliemagnaten van de 20e eeuw

4. GIETIJZEREN KOFFIEN

Octrooibureau van de Verenigde Staten

Uitvinder Almond D. Fisk was minder bezorgd over voortijdige begrafenis dan over uitgestelde begrafenis, zoals wanneer iemand in het buitenland stierf en het vervoer van het lichaam naar huis weken zou duren. In 1848 patenteerde hij zijn gietijzeren kist, die lichamen voor langere tijd kon bewaren. Deze sierlijke doodskisten, die qua vorm vergelijkbaar zijn met een Egyptische sarcofaag, bevatten ook scharnierende voorplaten, die konden worden geopend om het gezicht van de overledene door een ruit te onthullen.

5. HERBRUIKBARE KOFFERS

Rond 1784 raakte de Oostenrijkse keizer Joseph II zo bezorgd over de extravagante begrafenissen van Wenen (om nog maar te zwijgen van de slinkende houtvoorraden en begraafplaatsen) dat hij het gebruik van een herbruikbare kist instelde. De houten kist bevatte een luik in de bodem waardoor lijken, gewikkeld in zakken, discreet in hun graven zouden worden gedropt. De kist zou dan opnieuw kunnen worden gebruikt voor andere begrafenissen, wat hout zou besparen en de ontbinding van de Weense doden zou versnellen. De Weense waren echter verontwaardigd over een dergelijke uitvinding en de bestelling van de kist met neerklapbare bodem werd ingetrokken, wat betekent dat herbruikbare doodskisten nooit echt onderdeel werden van de Weense begrafenisgebruiken.

6. MORTSAFEN

Een mortsafe in St Mary's Churchard, Holystone, Engeland
johndal, Flickr // CC BY-NC-ND 2.0

draagt ​​ted danson een pruik?

In de 19e eeuw zwierven grafrovers, bekend als 'resurrection men', rond op Britse en Amerikaanse begraafplaatsen op zoek naar verse lijken om aan medische scholen te verkopen. Het probleem was vooral ernstig, bedoeld als woordspeling, in Schotland. Zo kwam de mortsafe, een zware smeedijzeren kooi of steen die over graven werd geplaatst om diefstal van lijken te voorkomen. Het zou een paar weken boven het graf worden geplaatst totdat de overvallers hun interesse verloren, en dan soms naar een nieuw graf worden verplaatst. Hoewel de praktijk van grafroof in het VK afnam na de Anatomy Act van 1832, die medische scholen een legale manier gaf om kadavers voor studie te verkrijgen, zouden mortsafes nog een paar decennia overleven. Ze zijn soms nog te zien op oudere graven en worden soms verkeerd geïnterpreteerd als kooien die bedoeld zijn om te voorkomen dat vampiers uit hun graven opstaan.

7. DISTOSTORPEDOS

Toen het aantal gevallen van lijkstelen na de Amerikaanse burgeroorlog toenam, hadden schietgrage Amerikanen een explosievere manier om hun graven te beveiligen: de doodskisttorpedo. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, was een kisttorpedo ofwel een sterk aangepast vuurwapen dat loden ballen afschoot wanneer ze werden getriggerd door de opening van het deksel van de kist, of een landmijnachtig apparaat dat bovenop de kist zat en zou ontploffen als het graf werd verstoord.

Een versie van dit verhaal liep oorspronkelijk in 2014.